Tweederangs burgers? Hell no

In de Volkskrant van vorige week gaf een tiental Turks-Nederlandse professionals aan dat het slecht gaat met de Turks-Nederlandse jeugd in Nederland. Geen rolmodellen, slecht geïntegreerd, kans op radicalisering en de hoogopgeleiden willen weg. Dat is zo’n beetje de samenvatting van het manifest in de Volkskrant. Onzin!

Ik ben namelijk onwijs blij dat ik in Nederland woon, ik ben goed geïntegreerd, ik ben tegen geweld en wil dolgraag wat betekenen voor de Nederlandse maatschappij. Dat ik een Turkse en Islamitische achtergrond heb, helpt mij daar alleen maar bij. Je ziet dus een Turk, je hoort een Nederlander, maar ik ben een Sneker. En volgens mij geldt dat voor de meeste Turks-Nederlandse jongeren. In ieder geval in Fryslân. Zij voelen zich zeer verbonden met hun regio en zeker geen tweederangs burger.

En dat er geen rolmodellen zijn? Ook dat wil ik graag weerleggen. Özlem Keskin heeft afgelopen jaar het boek 'Turkse afkomst, Nederlandse toekomst' samengesteld. Het is een zeer inspirerend boek met meer dan veertig prachtige Turks-Nederlandse rolmodellen uit het hele land. Van de herontdekker van de bakfiets tot en met miss Nederland. Van een straaljagerpiloot tot jurist. Dat er geen rolmodellen zijn klopt dus niet. Rutte onderstreepte dit afgelopen week ook weer door HOGIAF als voorbeeld van de succesvolle integratie van Turken te noemen in een uitzending van Buitenhof.

Er is echter wel een ander probleem, waarmee de professionals de vinger op de zere plek leggen, namelijk dat er veel meer werkloosheid is onder hoogopgeleide Turks-Nederlandse jongeren dan onder autochtone leeftijdgenoten. En dat is een uitdaging die we moeten oppakken als samenleving. Laten we beginnen bij het stoppen met janken en starten met investeren in stageplekken. Dat lijk mij een goede eerste stap. Want met het opleidingsniveau zit het doorgaans wel goed.

De overheid kan een voorbeeldfunctie op zich nemen ten aanzien van stageplekken. Zoals de gemeente Rotterdam, die uitspraken durft te doen over hoeveel stageplekken ze willen aanbieden. Ze koppelen hier ook het diversiteitsbeleid aan. Fantastisch. Ik geloof dat er tal van zulke oplossingen zijn, maar die kun je alleen maar oppakken met maatschappelijke én politieke steun. Tja, en daar zijn de Turkse professionals en ik het dan weer wél over eens.

Ömer Kaya is Jonge Ambtenaar van het Jaar 2010, Adviseur bestuur & management bij de gemeente Leeuwarden en gemeenteraadslid bij de gemeente Sudwest Fryslân.

-----

Het manifest in de Volkskrant: klik hier.