Buiten vallen de mussen van het dak en ook Parnassos lijkt bij tijd en wijle meer op een subtropisch zwemparadijs dan op een cultureel centrum in de Utrechtse binnenstad. Toch lijkt het de jonge gemeentemedewerker niet te deren: zo'n 75 collega's komen af op JAU!KicksAgain, de eerste verjaardag van de 'Jonge Ambtenaren Utrecht'.

De kick-off van de dag in de theaterzaal sluit – voorzien of niet – geheel aan bij de exotische temperaturen. Onder leiding van een beroepspercussionist krijgen alle deelnemers een djembé, conga of ander ritmisch instrument toegestopt en worden ze in tien minuten klaargestoomd om met z'n allen een exotisch geheel van ritmes door de ruimte te laten schallen. Het valt nog niet mee, zeker niet als je een rokje aan hebt en de orkestleider je vertelt dat je die conga toch écht tussen je benen moet plaatsen. Maar goed, even ruilen van positie en 'Percussiegroep JAU!' kan weer trommelend verder. De conga's zwellen aan, de agogo-bellen zorgen voor een vrolijk effect, 75 man slaan gezamenlijk op hun instrument en dan blijkt plots het nut van deze kick-off. JAU!KicksAgain gaat om verbinden en netwerken. En hoe kun je dat nu beter doen door naar elkaar te luisteren en daarop in te spelen? Muziek verbindt, ook hier. Na een korte, maar virtuoze solo van de schudeieren op de achterste rij, wordt het trommelgeweld (in het ritme 'pa-pe-gaai-tje') afgesloten met een overdonderend driewerf 'Hocus Pocus Pilates Pas'.

In de stilte die daarna valt, stapt wethouder Jeroen Kreijkamp naar voren. Hij prijst JAU! voor haar bestaan. "Een perfecte gelegenheid om dwars door de organisatie heen een netwerk op te kunnen bouwen, en mensen hebben om mee te sparren." Als ook dagvoorzitter Edgar van de Pas (voorzitter van landelijke jongeambtenarennetwerk FUTUR) iedereen veel plezier heeft gewenst, is het tijd voor de deelnemers om uit te waaieren over de verschillende lokalen. Twee rondes, zes workshops. Dat wordt kiezen en dat valt niet altijd mee. "Ik ga naar Social Media, dat wordt de komende jaren zó belangrijk", zegt een collega terwijl ze door de gang beent. "Ik ben wel benieuwd naar 'je eigen wapenschild', dus daar ga ik eens kijken," meent een ander op de weg naar beneden.

Ridders

Eerst daar maar eens gaan kijken, dan. In dezelfde ruimte als de bar, lekker strategisch. Maar de gedachten dwalen geen moment af naar de opgestelde tapkranen: daarvoor is de methode om jezelf te leren kennen én verkopen die Brigitt Kurvers en Pim Fok presenteren, veel te interessant. Zeker wanneer Pim over zijn vorige leven begint: "In mijn tijd als ridder hadden we altijd één probleem. In zo'n harnas en met zo'n afgesloten helm ben je nogal moeilijk te herkennen. Om te voorkomen dat je erg lang moet nadenken over de vraag 'is dat nou mijn maatje of de vijand?', werkte men met wapenschilden. Zo was in één oogopslag te zien welke ridder in het harnas zat." Dat, maar dan even anders. Pim en Brigitt leggen uit dat hun wapenschild uit vier vakken bestaat, met daarin verbeeld een kwaliteit van jezelf, je levensmotto, je inspiratie en je passie. Dat samengevoegd zou een A3'tje moeten opleveren dat vertelt wie jij bent en wat jij wilt. Personal Branding, zoals dat zo mooi heet. De deelnemers gaan in tweetallen aan de slag met stift en papier. "Ik kan niet zo goed tekenen," verontschuldigt een van hen zich vast tegen haar partner, terwijl ze een doos met een pijl eruit op papier kriebelt. Tijd om even een deurtje verder te kijken.

Invictus

Daar spreekt theoloog/psycholoog Anne de Graaf namelijk met veel flair en overtuiging over het onderwerp 'managen zonder macht'. Wat macht precies is, hoe je eraan komt en hoe je – als niet machthebbende – toch je zin kunt krijgen. Anne gaat diep, heel diep. Heeft het over 'transactionele analyse', een term uit de psychologie die er vanuit gaat dat het leven een script is, waarvan het plot tussen je eerste en je zesde levensjaar voor het grootste deel al wordt ingevuld. Zijn discussiepartners hangen aan zijn lippen. Zeker wanneer hij meerdere keren de film Invictus aanraadt. "Daarin is prachtig in beeld gebracht welke valkuilen Nelson Mandela, gespeeld door Morgan Freeman, tegenkomt in zijn queeste naar de macht in Zuid-Afrika. Ga die film kijken en mail me maar met wat je er van vond." Dan nog een definitie van macht ('control of many by few') en een gewetensvraag ('hoe krijg jij – als het er op aankomt – je zin?') en er valt een heleboel te leren en aan jezelf te ontdekken in de workshop van  Anne.

Realtime Google

Ontdekken, dat was ook de reden dat alle stoelen in het lokaal van Ömer Kaya, Jonge Ambtenaar van het Jaar, bezet waren. Ömer kan een specialist in het gebruik van sociale media genoemd worden en hij wilde zijn tips en trucs maar wat graag met zijn Utrechtse collega's delen. Tuurlijk, iedereen heeft wel een Hyves- of Facebookaccount. Sommigen zitten ook op Twitter of op LinkedIN. Maar wat kun je nu doen om – voor je werk én je carrière – het onderste uit de digitale kan te halen? Ömer noemt graag enkele voorbeelden. Van een vals luchtalarm in Friesland, tot een uit de hand gelopen grap met een vriend in Peru. "Die jongen was een beetje sceptisch over Twitter, waarna we de proef op de som hebben genomen," vertelt Ömer. "We hebben – in het Spaans – een willekeurige vraag gepost: 'hoe kun je in Peru gratis een stuk openbare ruimte onderhouden?' Na een minuut of twintig stroomden tot onze grootste verbazing de antwoorden binnen. Het blijkt dat er in Lima veel perken zijn waar de bloemen zó worden geplant, waardoor het een bedrijfslogo wordt. Dan is het reclame en betalen zij het." De les van bovenstaand voorbeeld? "Durf naar buiten te treden. Twitter kan werken als een soort realtime Google, maar dan persoonlijker en beter." En: "Maak je benadering persoonlijk, bijvoorbeeld op LinkedIN. Standaard en saai nodigt niet uit tot reactie." Het werd snel duidelijk waarom Ömer gevraagd is voor deze workshop: hij heeft een fijne manier van presenteren, blijkt ook uit de geluiden van zijn toehoorders op de afsluitende borrel.

Leuke kerel

Zou Ömer lessen hebben gevolgd bij Colinda van Dijk? Zij leert je namelijk 'zakelijk flirten'. Hoe moet je jezelf verkopen bij zakelijke gesprekken? Of dat nu een sollicitatie of een bedrijfsborrel is, er zijn genoeg trucjes om jezelf in de schijnwerpers te zetten. En nee, té directe complimenten of fysiek contact worden door lang niet iedereen op prijs gesteld. Goed, van de billen blijven we dus af, maar wat is dan wel geoorloofd? Spiegelen schijnt goed te werken, net als strooien met complimenten over zakelijke successen. Maar, niet overdrijven. En vraag altijd om een vervolgafspraak. Dat het nog niet zo makkelijk is om zakelijk verantwoorde complimenten te geven en te ontvangen, blijkt wel als de deelnemers elkaar moeten complimenteren. 'Wat heb je mooie schoenen' of 'je hebt een vrolijke lach' worden veel gebruikt en bleven binnen de grenzen. "Wat kleurt je oogschaduw goed bij de rest van je outfit" blijkt iets riskanter. En dan is er natuurlijk nog de bekentenis van een jonge ambtenaar aan zijn naaste collega: "Jaap, je bent een leuke kerel!"

Wasmachine

Ook uit de workshop Theatersport komen positieve geluiden. De verslaggever moest helaas verstek laten gaan, maar in de gangen van Parnassos werd de term 'wasmachine' opgevangen. Het blijkt iets te maken te hebben met een kringspel, waarbij de deelnemers razendsnel op elkaar moeten reageren en onder leiding van Barbera de Jong allerlei figuren (en blijkbaar ook huishoudelijke apparaten) moeten vormen. Klinkt spannend! Net als de workshop 'Spraakwater', ofwel historische speeches, gegeven door Frits Bloemberg, trainer/gespreksleider bij het Debatbureau. Hij verhaalt over de impact van toespraken van Kennedy, Mandela en Obama, onthult wat een speech tot een wereldspeech maakt en maakt duidelijk dat een bij een goede speech de retorica en de woordkeuze in balans is. Misschien heeft Frits wel de basis gelegd voor een legendarische speech van één van de deelnemers? Houd de komende 40 jaar ogen en oren geopend.

En na twee workshoprondes zat het eerste verjaardagsfeestje van JAU! er al weer op. Dat wil zeggen, bijna. Eerst nog een sneldichter die – gewapend met pen, papier en rijmwoordenboek – de middag in een gedicht op spitsvondige wijze samenvat. Iedereen wordt uitgenodigd voor de lang verwachte maandelijkse JAU!Borrel: elke eerste donderdag van de maand, vanaf 17:30 uur in Bar Walden. De organisatie wordt in het zonnetje gezet. En daarna is het eindelijk tijd om al die nieuwe netwerkskills in de praktijk te brengen. Sommigen pakken hun mobiel erbij (twitterinspiratie), anderen zoeken verkoeling aan de bar. En ligt het nou aan de verslaggever, of werd er in 1-op-1-gesprekken écht heel veel gespiegeld?

Print deze pagina